مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 2 پیاپی ۸ 2024 01 01 Political-Military Reasons for the Failure of the Union of Iranian Communists in the Amol Incident of January 26, 1982 دلائل و زمینه های سیاسی-نظامی شکست اتحادیه کمونیستهای ایران در حادثه ششم بهمن سال 1360 آمل 131 155 10.61838/kman.jspsich.2.4.6 FA امامعلی شعبانی دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران Journal Article 2023 11 11 <div class="abs_2 justify" style="box-sizing: border-box; text-align: justify; border-left: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1); border-right: 0px; padding: 10px; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;"> <p style="box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 10px; display: block; margin-block: 0.1em; margin-inline: 0px; direction: ltr;">The Union of Iranian Communists, known as "Sarbedaran," despite all precautions taken by its leaders, faced a decisive defeat in the Amol incident on January 26, 1982. This event has continually occupied the minds of political actors and historical researchers. However, despite its importance, it has rarely been the subject of scientific debate. Therefore, this study addresses the fundamental question: What were the political and military reasons behind the failure of the Union of Iranian Communists in the Amol incident? Utilizing a descriptive-analytical method, it has been determined that atheistic ideology, lack of popular support, absence of clear and popular goals and motivations, misunderstanding of the societal revolutionary conditions and existing potentials within the ruling governance, incompatibility with religion, local culture, and customs, failure to adapt theories to realities, human factors prevailing over natural ones (forest), adherence to purely imported theories and models, failure to align with opposing groups, and consequently a lack of coordinated strategy in the forest, loss of forces, internal divisions within the union, and ultimately lack of key factors for insurrection were significant contributors to their defeat. Additionally, one should not overlook the advantages and political-military support from official institutions and organizations, including popular backing, in the significant political-military action of the Union, namely the Amol incident of January 26, 1982.</p> </div> <div class="padding_abstract justify rtl" style="box-sizing: border-box; direction: rtl; text-align: justify; padding: 15px; border-left: 0px !important; border-right: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1) !important; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;">اتحادیه کمونیستهای ایران موسوم به «سربداران» علیرغم رعایت همه تدابیر از سوی رهبران آن در حادثه ششم بهمن سال 1360 آمل با ناکامی و شکست سرنوشت سازی رو به رو گردید. رخداد مذکور ذهن بازیگران سیاسی و نیز پژوهشگران تاریخی را همواره به خود مشغول داشته است. لیکن علیرغم این اهمیت و جایگاه، اساسا کمتر مجالی از بحث و بررسی علمی یافته است. لذا پژوهش پیش رو با طرح این پرسش بنیادین که دلائل و زمینه های سیاسی-نظامی شکست اتحادیه کمونیستهای ایران در حادثه ششم بهمن آمل کدام است؟ به روش توصیفی-تحلیلی دریافته است که ایدئولوژی الحادی، نداشتن پشتوانه های مردمی، عدم آرمان و انگیزه روشن و مردمی، عدم درک شرائط انقلابی جامعه و پتانسیلهای موجود در حاکمیت، فقدان سازگاری با مذهب، فرهنگ و آداب و رسوم ملی و محلی، عدم تطبیق تئوریها با واقعیتها، چیرگی عوامل انسانی بر عوامل طبیعی(جنگل)، اعتقاد به تئوریها و الگوهای صرفا وارداتی، ناکامی در اتحاد با گروههای معارض و در نتیجه فقدان استراتژی هماهنگ در جنگل، ریزش نیروها، اختلافات داخلی اتحادیه و در نهایت عدم برخورداری از عوامل اصلی شورش در این امر موثر بوده است. از سوی دیگر نمی بایست برخورداری نهادها و سازمانهای رسمی-حکومتی از ویژگیها و امتیازات سیاسی- نظامی از جمله پشتوانه های مردمی را در شکست اتحادیه و در مهمترین اقدام سیاسی-نظامی شان یعنی حادثه ششم بهمن سال 1360 آمل نادیده گرفت.</div> https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/80/65