مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 15 1404 06 10 The Political Education Model in the Intellectual System of the Supreme Leader الگوی تربیت سیاسی در منظومه فکری رهبر انقلاب 1 18 10.61838/kman.jspsich.493 FA متین زاج زاده گروه سیاست‌گذاری عمومی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران احمد آذین گروه علوم سیاسی ، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. سید حسن ملائکه گروه علوم سیاسی ، واحد شهرضا، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرضا، ایران. Journal Article 1404/03/03 <p>This study aims to explain the model of political education in the thought of the Supreme Leader, Ayatollah Khamenei, through qualitative content analysis of his statements. The research method is based on inductive coding and the extraction of foundational themes from his speeches and perspectives during the period from 1984 to 2016. The findings indicate that the political education model in his intellectual system is founded on six major pillars: (1) justice-centeredness and the integration of ethics and law as a paradigm of governance, (2) comprehensive rational–spiritual education in contrast to secular models, (3) the responsibility of government in providing public education as a tool of resistance against globalization, (4) the family as a micro-state of education centered on the role of parents, (5) resistance discourse as an identity-building force against hegemonic powers, and (6) spiritual education to prepare society for the era of the reappearance. This model, by redefining the boundaries of politics and ethics, considers the state responsible for the moral perfection of citizens and the institutionalization of an “Islamic–revolutionary identity.” Emphasis on religious meritocracy, the priority of justice over liberal freedom, and the transformation of values into political norms distinguish this theory from secular models. The research concludes that this intellectual system not only provides a framework for “religious governance,” but also presents social engineering based on Shiʿi teachings as an alternative to liberal modernity. This model raises significant theoretical questions regarding the possibility of reconciling value stability with innovation in post-revolutionary societies.</p> <p>این پژوهش با هدف تبیین الگوی تعلیم و تربیت سیاسی در اندیشه مقام معظم رهبری، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، از طریق تحلیل محتوای کیفی بیانات ایشان انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر کدگذاری استقرایی و استخراج مضامین پایه از متون سخنرانی‌ها و دیدگاه‌های معظم‌له در بازه زمانی ۱۳۶۳ تا ۱۳۹۵ است. یافته‌ها نشان می‌دهد الگوی تربیت سیاسی در منظومه فکری ایشان بر شش رکن کلان استوار است: ۱. عدالت محوری و تلفیق اخلاق و قانون به‌عنوان پارادایم حکمرانی، ۲. تربیت جامع عقلانی-معنوی در تقابل با الگوهای سکولار، ۳. مسئولیت حکومت در آموزش همگانی به‌مثابه ابزار مقاومت در برابر جهانی‌سازی، ۴. نهاد خانواده به‌عنوان ریزدولت تربیتی با محوریت نقش والدین، ۵. گفتمان مقاومت به‌مثابه هویت‌ساز در برابر استکبار، و ۶. تربیت معنوی برای آماده‌سازی جامعه در عصر ظهور. این الگو با بازتعریف مرزهای سیاست و اخلاق، حکومت را مسئول تکامل اخلاقی شهروندان و نهادینه‌سازی «هویت اسلامی-انقلابی» می‌داند. تأکید بر شایسته‌سالاری دینی، اولویت عدالت بر آزادی لیبرال، و تبدیل ارزش‌ها به هنجار سیاسی، وجوه تمایز این نظریه از الگوهای سکولار است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که این منظومه فکری، نه تنها چارچوبی برای «حکمرانی دینی» ارائه می‌دهد، بلکه مهندسی اجتماعی مبتنی بر آموزه‌های شیعی را به‌عنوان آلترناتیوی در برابر مدرنیته لیبرال مطرح می‌سازد. این الگو پرسش‌های نظری قابل توجهی درباره امکان تلفیق ثبات ارزشی و نوآوری در جوامع پساانقلابی ایجاد می‌کند.</p> https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/493/470