مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 15 1404 05 10 Constructivism in Political Diplomacy Based on Cultural Heritage in Iran-Iraq Relations تکوین‌گرایی در دیپلماسی سیاسی بر پایه میراث فرهنگی در مناسبات ایران و عراق 10.61838/kman.jspsich.300 FA سیدعلیرضا میرجعفری دانشجوی دکتری حقوق بین الملل، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران مریم مرادی استادیار حقوق بین الملل خصوصی، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران عاطفه امینی نیا استادیار، حقوق بین الملل، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران Journal Article 2024 09 10 Constructivism in the field of political diplomacy with a cultural dimension represents a hybrid approach, combining rationalist and reflection-based perspectives, which can significantly influence the economic growth and prosperity of a nation. In this context, cultural diplomacy, emerging from constructivism, is a method that emphasizes rationality in political diplomacy by focusing on culture and heritage, creating a new concept in human and sociological domains. This concept is utilized with various epistemological centers and theoretical frameworks in multiple studies to describe joint projects in international relations or governmental initiatives abroad to preserve cultural heritage. The primary objective of this study is to identify the role of constructivism in political diplomacy based on cultural heritage in the relations between Iran and Iraq. This research has been conducted using an analytical-descriptive method. To gather the necessary information, scientific and reference books, articles, theses, mass media, and reputable Iranian and international information websites have been utilized. The findings of the research indicate that in Iran and Iraq, the formation of political diplomacy towards culture (especially religious and Islamic culture) and the establishment of cultural diplomacy as a bargaining tool have opened a gateway for dialogue. The discussion results show that the richness of ancient heritage and the cultural affinities of the two countries have created deep and extensive capacities for exchange and dialogue based on rational constructivism between Iran and Iraq, which, through the use of cultural diplomacy, can lead to the improvement of economic relations. تکوین‌گرایی در حوزه دیپلماسی سیاسی با سویه فرهنگی، شکلی امتزاجی از دو نگاه عقل گرایانه و انعکاس محور است که می‌تواند تاثیرات به سزایی در رشد و رونق اقتصادی کشور داشته باشد. در این فرایند، دیپلماسی فرهنگیِ زاییده تکوین گرایی روشی است که ابتنای نوعی خردمحوری در دیپلماسی سیاسی با تمرکز بر فرهنگ و میراث است که مفهوم جدیدی در حوزه‏های انسانی و جامعه شناختی ایجاد می‏کند. این مفهوم با کانون‌های معرفت‌شناختی و چارچوب‌های نظری مختلف در پژوهش‌های متعدد برای توصیف پروژه‏های مشترک، در روابط بین‌المللی یا ابتکارات دولتی در خارج از کشور جهت حفظ میراث فرهنگی استفاده می‌شود. هدف اصلی این پژوهش شناسایی نقش تکوین‌گرایی در دیپلماسی سیاسی بر پایه میراث فرهنگی در مناسبات بین دو کشور ایران و عراق است. این پژوهش با روشی تحلیلی- توصیفی انجام شده است. برای گرد آوری اطلاعات مورد نیاز این تحقیق، از كتابهای علمی و مرجع، مقالات و پایان نامه ها، رسانه‌های ارتباط جمعی و سایت‌های اطلاعاتی ایرانی و خارجی معتبر استفاده شده است. یافته‌های پژوهش بیانگر این واقعیت است که در ایران و عراق، تکوین دیپلماسی سیاسی به سمت فرهنگ (به ویژه فرهنگ دینی و اسلامی) و تشکیل و ایجاد دیپلماسی فرهنگی به عنوان یک ابزار چانه‌زنی فتح بابی جهت گفتگو باز نموده است. نتایج بحث نشان می‌دهد غنای میراث باستانی و تعلقات فرهنگی دو کشور، ظرفیت‌های ژرف و گسترده‌ای جهت تبادلات و گفتمان سازی بر پایه تکوین گرایی خرد محور بین دو کشور ایران و عراق برقرار کرده است که می‌تواند با بهره گیری از دیپلماسی فرهنگی به بهبود مناسبات اقتصادی بینجامد.

https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/300/198