مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 14 2025 04 10 The Mughals and the Policy of Tolerance in India گورکانیان و تسامح و تساهل در هند 172 185 10.61838/kman.jspsich.4.1.11 FA کوروش فتحی استادیار گروه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی، واحد البرز دانشگاه فرهنگیان، پردیس حکیم فردوسی البرز، ایران ایرج رحمانی میرزا آقا دانشجوی دکتری، گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تاکستان، قزوین، ایران. سید حسن مهدیخانی سروجهانی استادیار گروه معارف اسلامی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران Journal Article 2025 02 01 The Mughal dynasty of India was one of the major dynasties of the Islamic world, which enabled the continuation of Islamic culture and civilization and practically marked one of the peaks of this magnificent civilization through its synthesis with Indian and Persian cultural achievements. The Mughal Empire in India represents one of the most significant empires in Islamic history. It was established in 1526 CE by Zahir-ud-Din Muhammad Babur in the Indian subcontinent, a region characterized by diverse ethnicities and cultures, distinct from the Islamic world. The Mughals brought Islamic rule to this pluralistic region and established one of the most remarkable Islamic civilizations. The central issue of this study is to examine the role and significance of tolerance and forbearance in the power and glory of the Mughal government. In fact, the author seeks to explore the foundations of the rise and expansion of Islamic civilization in India, with an emphasis on the Mughals’ religious tolerance toward other religions and sects, while also identifying the contemporary faiths and religious communities residing in India during the Mughal period. Tolerance and forbearance, defined as leniency, peaceful coexistence, and the acceptance of differing beliefs and behaviors, are principles rooted in the divine religions, including Islam. By adopting religious tolerance and political moderation, the Mughal rulers solidified the foundations of their future empire. The implementation of such policies was crucial for maintaining unity in a society where various social groups and factions coexisted, each with distinct beliefs, customs, and traditions. In this study, the author employs a descriptive-analytical research method to address the aforementioned issues. گورکانیان هند یکی از سلسله‌های بزرگ جهان اسلام بوده که تداوم فرهنگ و تمدن اسلامی را در جهان اسلام امکان پذیر ساخت و عملاً یکی از نقاط اوج این تمدن باشکوه را در تلفیق با دست آوردهای فرهنگ هندی و ایرانی پدید آورد. حکومت گورکانیان هند یکی از مهمترین امپراطوری¬های تاریخ جهان اسلام می‌باشد که در سال 1526 میلادی توسط ظهیرالدین محمدبابر در شبه قاره هند با تنوع قومی و فرهنگی متفاوت از اسلام قدرت را به دست گرفته و یکی از درخشانترین تمدن‌های اسلامی را رقم زدند. مساله اصلی این پژوهش بررسی نقش وجایگاه تسامح و تساهل در اقتدار وشکوه جکومت گورکاینان است. درواقع نگارنده سعی می‌کند به زمینه‌های قدرتیابی وگسترش تمدن اسلامی در هند با تاکید بر تساهل و تسامح گور کاینان با دیگر مذاهبو ادیان بپردازدو ادیان ومذاهب هم عصر گورکاینان وساکن در هند را برشمارد.تساهل و تسامح به مفهوم مدارا، همزیستی مسالمت¬آمیز و تحمّل عقاید و رفتار مخالف، از آموزه-های ادیان وحیانی از جمله اسلام می¬باشد. گورکانیان هند با پیش گرفتن تسامح مذهبی و اعتدال سیاسی پایه‌های امپراطوری آینده خود را مستحکم گردانید. به کار گیری چنین رفتاری در جامعه‌ای است که گروه‌ها و احزاب اجتماعی مختلف در کنار یکدیگر با عقاید و افکار متفاوت و رسوم و سنت‌های گوناگون زندگی می‌کنندبرای حفظ وحدت بسیار مهم است. نگارنده در این پژوهش سعی دارد با روش پژوهش توصیفی – تحلیلی به مسایل فوق الذکر بپردازد.

https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/282/386