مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 4 پیاپی 17 1404 10 01 The Role of Modern Diplomacy in the United States’ Hybrid War Against the Islamic Republic of Iran (2015–2023) نقش دیپلماسی نوین در جنگ هیبریدی ایالات متحده‌آمریکا علیه جمهوری‌اسلامی ایران (2015-2023) 1 20 10.61838/kman.jspsich.199 FA مجتبی چناری دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. حسین کریمی فرد دانشیار، گروه علوم سیاسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. فریدون اکبرزاده استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. شهرام فتاحی استادیار، گروه روابط بین الملل، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. Journal Article 1404/05/20 Over the past four decades, the United States has continuously sought to change the behavior or the governing system of the Islamic Republic of Iran. In recent years, theorists have introduced a new type of conflict known as hybrid warfare, which has become the core strategic approach of the United States toward various countries, including Iran. One of the key instruments of this war is modern diplomacy, through which the United States advances its policies toward Iran using various methods such as public, military, coercive, track-two, economic, media, and cyber diplomacy. The central question of this study is: what are the roles, applications, and impacts of the components of modern diplomacy in the U.S. hybrid war against Iran? The hypothesis of this research posits that modern diplomacy, as one of the main tools of the U.S. hybrid warfare against Iran, plays a significant role in achieving the United States’ strategic objectives. This diplomacy seeks to influence public opinion, governments, and international organizations through diverse mechanisms in order to secure U.S. interests. The research adopts a descriptive-explanatory method, and the findings indicate that the United States has utilized instruments such as public diplomacy through institutions like the National Iranian American Council (NIAC) and advisory councils, track-two diplomacy with three approaches—conciliation, deterrence, and war—military diplomacy, coercive diplomacy, and cyber diplomacy through platforms such as Twitter and Instagram. These results demonstrate that the U.S. approach in hybrid warfare represents a combination of hard, semi-hard, and soft instruments within the framework of diplomacy. در چهار دهه گذشته، ایالات متحده آمریکا به‌طور مداوم به‌دنبال تغییر رفتار یا حکومت جمهوری اسلامی ایران بوده است. در سال‌های اخیر، نظریه‌پردازان نوع جدیدی از جنگ موسوم به جنگ هیبریدی را معرفی کرده‌اند که به راهبرد اصلی آمریکا در قبال کشورهای مختلف، از جمله ایران، تبدیل شده است. یکی از ابزارهای کلیدی این جنگ، دیپلماسی نوین است که آمریکا با بهره‌گیری از روش‌های متنوع آن، مانند دیپلماسی عمومی، نظامی، اجبار، مسیر دوم، اقتصادی، رسانه‌ای و سایبری، سیاست‌های خود در قبال ایران را به پیش می‌برد. پرسش اصلی این پژوهش این است که مؤلفه‌های دیپلماسی نوین چه نقش، کاربرد و تأثیری در جنگ هیبریدی آمریکا علیه ایران دارند؟ فرضیه این پژوهش بیان می‌کند که دیپلماسی نوین، به‌عنوان یکی از ابزارهای اصلی جنگ هیبریدی آمریکا علیه ایران، نقش مهمی در تحقق اهداف راهبردی ایالات متحده دارد. این دیپلماسی با استفاده از روش‌های مختلف تلاش می‌کند تا بر افکار عمومی، دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی تأثیر بگذارد و منافع آمریکا را تأمین کند. روش تحقیق توصیفی-تبیینی بوده و یافته‌ها نشان می‌دهد که آمریکا از ابزارهایی همچون دیپلماسی عمومی از طریق نهادهایی مانند نایاک و شورای مشورتی، دیپلماسی مسیر دوم با سه رویکرد سازش، بازدارندگی و جنگ، دیپلماسی نظامی، دیپلماسی اجبار و دیپلماسی سایبری از طریق پلتفرم‌هایی مانند توییتر و اینستاگرام بهره می‌برد. این نتایج بیانگر آن است که رویکرد آمریکا در جنگ هیبریدی، ترکیبی از ابزارهای سخت، نیمه‌سخت و نرم در دیپلماسی است.

https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/199/494