مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران 3 پیاپی 9 1403 03 01 Analysis of the Relationship between Convergence and Divergence of the Three Branches of Power and National Progress in Iran واکاوی رابطه همگرایی و واگرایی سه قوه بر پیشرفت ملی کشور ایران 66 90 10.61838/kman.jspsich.3.1.5 FA علی حسینی فرد دانشجوی دکتری علوم سیاسی، واحد لامرد،دانشگاه آزاد اسلامی، لامرد، ایران. امین روان بد استادیار گروه علوم سیاسی، واحد لامرد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد لامرد، ایران غفار زارعی استادیار گروه علوم سیاسی، واحد لامرد، دانشگاه آزاد اسلامی، لامرد،ایران Journal Article 1402 10 14 <div class="abs_2 justify" style="box-sizing: border-box; text-align: justify; border-left: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1); border-right: 0px; padding: 10px; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;"> <p>The present study aums to examine the impact of convergence and divergence of the three branches of power on sustainable development in the Islamic Republic of Iran and has been conducted using a library research method and a descriptive-analytical approach. Political economy, sustainable economic development, and the convergence and divergence of the three branches of power in the Islamic Republic of Iran are interdisciplinary approaches that play a role in ensuring the stability, progress, and creation of a secure environment necessary for activating both economic and political spheres through the interaction of these branches. The institutional approach taken in this research illustrates the relationship between different branches of government (i.e., the three branches in the structure of the Islamic Republic) or, in simpler terms, aims to better understand the collective state (Islamic Republic system) for solving public issues. The main focus of this study is the nature of the relationships among these three branches and their reciprocal effects. It is noteworthy that the primary concern of this article is only the examination of the aforementioned relationship, specifically the impact of the convergence and divergence of the three branches on sustainable development in the Islamic Republic of Iran. Thus, first, the convergent and divergent actions of the three branches, often referred to as structural interactions, are expected to lead to beneficial transformations and changes in the social and political structure. According to experts, these include strengthening the Islamic system's structure, advancing its goals, reinforcing the government's social base, establishing an authoritative bureaucratic state, fostering political liberalization, expanding the new middle class, improving infrastructure, enhancing interaction with the global community, and addressing structural constraints in the system while promoting hope and social vitality, irrespective of the Islamic Republic's framework. Second, there is a need to strengthen sustainable economic measures by governments to ensure societal stability, market balance, and public confidence. Governments must engage in fundamental and beneficial convergences with other components of the system and adopt reinforcing divergences to bring clarity to governance. Failure to do so may weaken the system and lead to a crisis of legitimacy and acceptability, as well as a widening gap between the state and society. It appears that convergence efforts should increasingly focus on addressing real economic and social challenges, while divergences should aim at reforming revenue streams, stabilizing markets, reducing dependency on rent, and freeing the system from the prolonged economic issues associated with rentierism and reliance on unstable income sources.</p> </div> <div class="padding_abstract justify rtl" style="box-sizing: border-box; direction: rtl; text-align: justify; border-left: 0px !important; border-right: 5px solid rgba(0, 0, 0, 0.1) !important; padding: 15px; color: #333333; font-family: rtl-font, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial;"> <p>تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر همگرایی و واگرایی قوای سه‌گانه بر توسعه پایدار در جمهوری اسلامی ایران به روش جمع‌آوری اطلاعات کتابخانه­ای و با رویکرد توصیفی و تحلیلی نگاشته شده است. اقتصاد سیاسی و توسعه پایدار اقتصادی و همگرایی و واگرایی قوای سه‌گانه بر توسعه پایدار در جمهوری اسلامی ایران رهیافت­هایی میان‌رشته‌ای می‌باشند که با همگرایی و واگرایی قوای سه‌گانه اسباب اتقان، پیشرفت و به وجود آوردن زمینه‌ای امن در راستای فعال شدن دو حوزه اقتصاد و سیاست نقش‌آفرینی می­کنند. رهیافت موردنظر در قالب نهادی، نشانگر رابطه دولت با دولت (قوای سه‌گانه در ساختار جمهوری اسلامی)یا به عبارتی ساده­تر درک بهتر مجموعه دولت (نظام جمهوری اسلامی) جهت حل مشکلات مردم هست و چگونگی رابطه بین این سه(قوای سه‌گانه) و تأثیرات متقابل آن‌ها، موضوع محوری این تحقیق است. نکته شایان‌ذکر آنکه، در مقاله موردنظر فقط بحث رابطه مذکور یعنی تأثیر همگرایی و واگرایی قوای سه‌گانه بر توسعه پایدار در جمهوری اسلامی ایران بالعکس موردتوجه خواهد بود. بدین ترتیب، نخست، اقدامات همگرایانِه و واگرایانه قوای سه‌گانه که بیشتر تحت عنوان تعامل ساختاری قوا با همدیگر از آن نام‌برده می‌شود انتظار هست که در ساختار اجتماعی و سیاسی موجب ایجاد تحولات و تغییرات مفیدی گردد، که ازجمله آن‌ها به‌زعم صاحب‌نظران، می­توان به تقویت ساختار نظام اسلامی و پیشبرد اهداف آن و زمینه تقویت پایگاه اجتماعی دولت، ایجاد دولت اقتدارگرای بوروکراتیک، آزادسازی سیاسی، گسترش طبقه متوسط جدید، تقویت زیرساخت‌ها و تعامل بهتر با جامعه جهانی و رفع تنگناهای ساختاری در نظام و ایجاد امید و نشاط اجتماعی در جامعه بدون توجه به ساختار نظام جمهوری اسلامی اشاره کرد. دوم، تقویت اقدامات اقتصادی به شکل پایدار در دولت‌ها تا سبب ثبات جامعه، بازار و آرامش خاطر مردم گردد.که دولت‌ها با همگرایی‌های اساسی و مفید با سایر ارکان نظام و واگرایی‌های تقویت‌کننده جهت وضوح امور نیازمند هستند که اگر در این راستا قدم برندارند نظام تضعیف می‌گردد، و ساختار با مقوله کاهش مشروعیت و مقبولیت عمومی و افزایش شکاف بین دولت_ملت مواجه خواهد شد. به نظر می‌رسد همگرایی‌ها باید بیشتر به‌سوی تمرکز بر واقعی کردن امور اقتصادی و اجتماعی و رفع چالش‌ها قرار گیرد و واگرایی‌ها در زمینه اصلاح درآمدها و ایجاد ثبات در بازار در زمینه‌های عدم وابستگی کشور به رانت و خروج نظام از درد بغرنجی (رانتیر)که سال‌هاست بدان مبتلا است و ادامه دارد و خلاصی از درآمدهای ناپایدار سوق داده شود.</p> </div> https://www.journalspsich.com/index.php/journalspsich/article/download/113/96