سیاست‌های فرهنگی جمهوری اسلامی و تاثیر آن بر آثار بهرام بیضایی و محمود دولت آبادی - شهرکی علیرضا; خسروی محمد علی; حسینی گلی سید اسمعیل (مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران)
با پیروزی انقلاب اسلامی ایران نظامی حاكم شدكه بنابر سرشت و ریشه‌های تولد و پیدایش خود، فرهنگ را به عنوان چارچوبی قاعده مند و موتور محرك سیاسی اجتماعی حیات می‌بیند. این شكل از دولت‌ها در تعریف، دولت ایدئولوژیك نامیده می‌شود كه بنا به ماهیت برخاسته از انقلابهای ایدئولوژیك بوده و دستورالعمل‌های غیرقابل اغماضی در حوزه فرهنگ. این پژوهش ابتدا به طراحی مقوله‌ها می‌پردازد و با نظرخواهی از صاحب نظران، اعتبار صوری آن فراهم می‌گردد.سپس برای سنجش پایایی از روش پایایی مرکب استفاده می‌شود. روش گرد آوری اطلاعات در این پژوهش به صورت فیش برداری و یاداشت کتابخانه ای، مصاحبه ها، همچنین مجلات- مقالات و اینترنت می‌باشد. نتایج این پژوهش نشان داده است که با توجه به عدم سیاست گذاری مناسب و فقدان استراتژی مناسب فرهنگی (به طور ویژه درباره نمایش و تئاتر) برنامه ریزان و سیاست گذاران فرهنگی در ایران با مقدم داشتن «توسعه اقتصادی» بر مسایل فرهنگی، ضربه‌های جبران ناپذیری به جامعه وارد آوردند و آنچه در برنامه‌های توسعه کشور، توسعه فرهنگی نامیده می‌شود، چیزی جز بسط فرهنگ توسعه غربی نیست و به طور کلی سیاست گذاری‌ها در این حوزه، بیشتر نمایشی است تا سیاست گذاری‌های عمیق و ریشه ای. از طرفی جنگ نرم که در برابر جنگ سخت به کار برده می‌شود، تحمیل اراده گروهی بر گروه دیگر بدون استفاده از راه‌های نظامی است.